Abdurrahman b. Avf (ra)
Cennetle Müjdelenen On Kişi’den muhacir tüccar; cömert ellerde servet.
Hicrî ö. hicrî 32 Milâdî ö. yaklaşık MS 654
İlk müslümanlardan ve Cennetle Müjdelenen On Kişi’den (Aşere-i Mübeşşere) biri — zengin ve cömert müslümanın örneği. Medine’ye hiçbir şeyi olmadan geldi, dürüst ticaretle büyük servete ulaştı ve o serveti bol bol Allah yolunda harcadı.
Tek cümleyle: Aşere-i Mübeşşere’nin muhacir-tüccarı; cömert ellerde servetin bir nimet olduğunun delili.
Kimliği ve Nesebi
Kureyş’in Benî Zühre’sindendir; Ebû Bekir vesilesiyle İslâm’a giren ilk sekiz kişi arasındadır. Medine’ye hicret etti ve kardeşlik akdinde ev sahibinin malının yarısını verme teklifini meşhur biçimde geri çevirip yalnızca çarşının gösterilmesini istedi — orada sıfırdan bir servet kurdu.
Siyerdeki Rolü
- Bedir, Uhud (yaralandı, dişlerini kaybetti) ve sonrasında savaştı.
- Huneyn / Benî Cezîme’de: kendisi ve Abdullah b. Ömer, teslim olmuş bir kabileye saldırma emrini veren Hâlid’i reddettiler; Hâlid ona sövünce Peygamber’in (sav) şu azarlaması geldi: “Ashabıma sövmeyin — sizden birinin bir dağ dolusu altını, onlardan birinin bir avucuna denk olmaz” (Buhârî).
- Tebük’te (hicrî 9): sadaka olarak 200 ukiyye hububat verdi — Yasir Qadhi’nin, cömert bir müminde servetin nimet olduğuna dair delili.
- Bir yolculukta Peygamber (sav) namaza sonradan yetiştiği için onun arkasında namaz kıldı — mertebesinin bir nişanesi.
Şahsiyeti ve Dersler
Peygamber (sav) onu cennetle müjdelenenler arasında saydı. Hayatı, İslâm’ın fakirliği şart koştuğu düşüncesini çürütür: “Cömertsen multimilyoner olmanda bir sakınca yoktur” — örneği Abdurrahman’dır.
Vefatı
Osman’ın hilâfeti sırasında, yaklaşık hicrî 32’de vefat etti; halifeliği belirlemek üzere Ömer’in kurduğu altı kişilik şûranın üyesiydi.
Çapraz Başvurular
Muâhât (Muhacirlerle Ensar Arasında Kardeşlik) · Huneyn Savaşı · Hâlid b. Velîd (ra) · Tebük Gazvesi · Ebû Bekir es-Sıddîk (ra) · Hz. Muhammed (sav)
Kaynaklar
- S011 — Yasir Qadhi Siyer Bölüm 081 (Benî Cezîme) ve 090 (Tebük sadakası). Sahîh-i Buhârî (“ashabıma sövmeyin”); İbn Sa’d (Tabakāt).