Muâhât (Muhacirlerle Ensar Arasında Kardeşlik)

Muhacirlerle Ensar arasında kardeşlik kurulması; yaşayan bir sünnet.

Peygamber’in (sav) her muhaciri Medineli bir mümine eşlemesi — adı ahî (“kardeşim”) sözünden gelir — Medine’de kurduğu ilk müesseselerden biri olup Muhâcirûn ile Ensar’ı iman aileleri hâline getirdi.

Siyerdeki Yeri

Her erkek muhaciri bir Ensârî ile bizzat eşleştirdi (100’den fazla çift) ve mizaç ile mevki bakımından öyle isabetli bir eşleşme yaptı ki bu çiftler siyer boyunca hep birlikte anılır (meselâ Ebû Bekir ile Hârice b. Zeyd). Bu ilk merhalede bağ o kadar tamdı ki birbirlerine vâris oluyorlardı — Muhacirler kendi ailelerine kavuşunca bu hüküm neshedildi:

“…fakat Allah’ın Kitabı’nda kan bağıyla akraba olanlar [mirasa] daha çok hak sahibidir.”Kur’an 8:75 (Bedir’den sonra nâzil oldu).

Bu müessese ömrünün sonuna dek sürdü (hicrî 7’de Ca’fer ile Muâz b. Cebel; hatta Fetih’ten sonra Muâviye), dolayısıyla bir defalık bir uygulama değil, yaşayan bir sünnettir.

Ensar’ın Cömertliği (Kur’an 59:9)

Allah onları övdü: “…kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile [kardeşlerini] kendilerine tercih ederler.” Bir Ensârî, malını — hatta iki hanımından birini — Abdurrahman b. Avf ile paylaşmayı teklif etti; o ise reddetti: “sen bana sadece çarşının yolunu göster.” Buna karşılık Peygamber (sav), Ensar’ın arazilerinin yarısını verme teklifini kabul etmedi ve Muhacirlerin paylarını çalışarak kazanmalarında ısrar etti — bağı ileride doğabilecek gücenmelerden böyle korudu.

Dersler

Çapraz Başvurular

Muhâcirûn (Muhacirler) · Ensar (Medineli Yardımcılar) · Medine (Yesrib) · Medine Vesikası · Abdurrahman b. Avf (ra) · Ebû Bekir es-Sıddîk (ra) · Hz. Muhammed (sav) · Siyer Kronolojisi

Kaynaklar